“Ik ben altijd iemand geweest die heel veel dingen interessant vond. Op de middelbare school twijfelde ik nog over van alles: wordt het de zorg, of ga ik toch het leger in? Uiteindelijk kwam ik uit bij vastgoedkunde. In eerste instantie geen logische keuze, omdat ik best chaotisch ben en niet per se goed met cijfers. Maar projectontwikkeling en stadsontwikkeling vond ik superinteressant. Tijdens mijn studie deed ik onderzoek naar inclusiviteit in Rotterdamse wijken. Toen merkte ik dat ik vooral energie kreeg van werk waarin maatschappelijke impact en vastgoed samenkomen. Via een traineeship voor young professionals ben ik uiteindelijk bij Woonstad terechtgekomen. Tijdens mijn eerste gesprek voelde ik meteen een klik. Het maatschappelijke stuk sprak me heel erg aan.”

“Ik begon bij Planmatig Onderhoud, met de binnenpakketten. Dat gaat over het vervangen van badkamers, keukens en toiletten in woningen. Bewoners blijven tijdens die werkzaamheden gewoon thuis wonen, dus je hebt veel contact met mensen. Dat vond ik meteen het leukste onderdeel van mijn werk: je bent niet alleen bezig met techniek of planning, maar ook met bewoners. Je komt echt achter voordeuren en ziet hoe verschillende mensen leven.”

“Ja, absoluut. Je merkt hoeveel problematiek er soms speelt. Eenzaamheid, vervuiling, mensen die ziek zijn of de taal niet spreken. De druk op de zorg is groot, dus steeds meer situaties komen uiteindelijk ook bij ons terecht. Je bent niet alleen bezig met het vervangen van een badkamer of een keuken. Soms probeer je ook gewoon iemand verder te helpen.”

“Voor mij zit dat vooral in het gevoel dat je echt iets kan betekenen. Natuurlijk krijg ik energie van het opleveren van mooie projecten. Als bewoners zeggen: ‘Het ziet er weer prachtig uit’, dan ga ik echt blij naar huis. Maar soms zit de voldoening juist in hele andere dingen. Laatst hadden we bijvoorbeeld een gezin in een woning met enorme schimmelproblemen, maar óók met huurachterstanden. Dan kijk je samen met sociaal beheer, dagelijks onderhoud en bewonersbegeleiding: hoe kunnen we dit oplossen?” “Dat zijn best ingewikkelde situaties. Je wil iemand helpen, maar je moet ook realistisch blijven. Toch geeft het veel voldoening als je samen tot een oplossing komt waarbij een gezin weer perspectief krijgt.”

“Empathie is heel belangrijk. Je moet goed kunnen luisteren en mensen het gevoel geven dat ze gehoord worden. Maar tegelijkertijd moet je ook grenzen kunnen aangeven, vooral als je niet netjes behandeld wordt. Dan geef ik duidelijk aan: ‘Ik wil prima met jou het gesprek voeren, maar niet op deze manier.’” “Dat geldt trouwens niet alleen voor communicatie met bewoners, maar ook met aannemers. Je werkt intensief samen en soms moet je lastige gesprekken voeren als dingen niet goed lopen. Daar moet je wel stevig voor in je schoenen staan.”

Ik heb vanuit mijn traineeship en via Woonstad meerdere trainingen gevolgd. Bijvoorbeeld over gespreksvoering en persoonlijk leiderschap. Daar heb ik veel aan gehad. Tegelijkertijd is het ook een kwestie van ervaring opdoen. Ik merk nu dat ik in lastige gesprekken veel rustiger blijf dan vroeger. Boze bewoners vind ik inmiddels niet meer zo spannend. Maar verdriet wel. Als iemand moet huilen, dan raakt me dat nog steeds.”

Supergoed. Ik krijg veel hulp en heb een buddy die met me meekijkt. Dat typeert Woonstad voor mij wel. Als je een vraag hebt, is er altijd iemand die wil helpen of meedenken. We zijn met ongeveer veertig collega’s binnen Planmatig Onderhoud, verdeeld over verschillende disciplines. Iedereen heeft z’n eigen expertise en je werkt zelfstandig, maar tegelijkertijd zoek je elkaar makkelijk op. Zeker nu ik net ben gestart in deze rol, merk ik dat. Geen vraag is te gek.”

“In deze tijd waarin mensen het steeds spannender vinden om de telefoon op te pakken, pleit ik juist wél voor persoonlijk contact. We verschuilen ons vaak sneller achter onze computer. Dat vind ik jammer, want juist door het gesprek aan te gaan kom je verder. Dat geldt voor collega’s, maar ook voor bewoners.” “Ik mail bijvoorbeeld zo weinig mogelijk met bewoners en bel nooit anoniem. Ik wil bereikbaar voor ze zijn. Natuurlijk wil je niet dat ze je voor ieder klein dingetje bellen, en soms moet je je grenzen aangeven. Maar persoonlijk contact maakt zoveel verschil.”

“Voor mij staat de komende tijd vooral in het teken van het eigen maken van mijn nieuwe rol. Tegelijkertijd zijn we organisatiebreed veel bezig met het verbeteren van processen en het slimmer organiseren van data. En daarnaast blijft het dagelijks werk natuurlijk ook gewoon uitdagend. We hebben te maken met financiële vraagstukken, technische uitdagingen en steeds meer sociale problematiek. Een woningcorporatie is misschien wel de meest realistische afspiegeling van de samenleving. Dat maakt het werk voor mij ook zo waardevol.”